انتظار ظهور منجی موعود و نقش آن در پایداری مردم ( فرهنگ انتظار )

مقدمّه

انسان ها در گرفتاری های سخت تر توجّه بیشتری به خداوند خود دارند و هرچه گرفتاری شدید تر باشد اتّکا و توجه به اسباب و وسائط کمتر و امید به دستگیری از طرف خداوند بیشتر می شود .

یک بیماری صعب العلاج بیشتر از یک بیماری معمولی انسان را گرفتار می کند ، در نتیجه توجّه آن بیمار جواب شده به خداوند بیشتر است .

گرفتاری در انسان یک حالت روحی را گویند که گاه منشاء مادّی دارد و گاهی غیر مادی . لذا گرفتاری یک کلّی مشکِّک است یعنی از مرحله ضعیف شروع می شود تا مراحل بالاتر را شامل می شود  .

یک عامل گرفتاری در افراد مختلف می تواند به انواع مختلف در افراد متفاوت تولید گرفتاری کند در یکی تا سر حدِّ مرگ و در دیگری کمتر و شاید در شخصی اصلاً تولید گرفتاری نکند  .

به طور کلّی حدِّ گرفتاری افراد را میزان تعلُّقات روحی و عاطفی آن ها تعیین می کند . هر چه این تعلُّقات عمیق تر ، گرفتاری سخت تر و شدید تر خواهد بود .

فرض کنید فردی از یک مجموعه ( 100 نفری ) تصادف کند و حال او وخیم گردد در این صورت گرفتاری و بی تابی هر یک از افراد این مجموعه به میزان تعلُّقِ آن ها به آن شخص متفاوت می شود و افراد این مجموعه هیچ کدام مثل دیگری گرفتار نیستند و هر یک در حدِّ شناخت و تعلُّقِ روحی خود با آن مصدوم گرفتار می شوند .

غیبت امام عصر علیه آلاف التَّحیَّة و السلام بزرگ ترین گرفتاری عصر

مهمترین بحث در « انتظار فرج » این است که ببینیم غیبت آن آقا علیه السلام چقدر ما را گرفتار کرده است .

هر چه دوری آقا امام زمان علیه السلام کسی را بیشتر گرفتار کند انتظار فرج برای او معنای بیشتری خواهد داشت .

شخصی را تصور کنید مقداری پول از او گم بشود چه ولوله ای در درونش ایجاد می شود ، فکرش مشغول ، قلبش مضطرب و حالش مشوَّش می شود ولی تا حالا چند بار ( حدِّ اقل به اندازه گم شدن 5000 تومان ناقابل ) برای گم شدن آقا و سرورمان علیه السلام مضطرب گشته ایم .

فرمایش امام باقر علیه السلام :

اذا غضب الله تبارک و تعالی علی خلقه نحّانا عن جوارهم .

 هر وقت خداوند تبارک و تعالی بر خلق خود غضب نماید ما را از کنار ایشان دور می شازد .

پیشینه انتظار

برخی انتظار را یک نوع خیال بافی یا گریز از دامن واقعیت به آغوش تخیّل می پندارند .

اما اگر بخواهیم این مساله را مطرح کنیم باید این ایراد را به تمام مکاتب مادی و الهی و تمام ادیان قبل از اسلام و حتی به اهل تسنن نیز وارد دانست .

چرا که تمامی این مکاتب و ادیان به نوعی با مفهوم انتظار گره خورده اند که بیان جزئیات به درازا می کشد .

انتظار چیست ؟

انتظار چون یک مفهوم فرهنگی است لذا رفتار فرهنگی را طلب دارد .

می دانید که هر آموخته ای یک لازمه ای ( رفتار شایسته هر اعتقاد را لازمه آن می گویند ) دارد خصوصاً در مباحث کلام و کلاً دین یعنی اگر می گوییم خداوند سمیع است و آن را در مبحث کلام ثابت می کنیم لازمه ی آن این است که خداوند سمیع هر لحظه شنوای گفتار ظاهر و باطن ماست .

لذا وقتی مفهوم انتظار را کاملاً روشن کردیم بر هر خواننده ای است که لازمه ی این گفتار را دریافته به آن ملتزم شود .

واژه انتظار از نظر گرفته شده و به معنای مشاهده با تفکر و دقت می باشد ؛ هرگاه ما به چیزی بنگریم و آن نگریستن خالی از هر گونه تمرکز باشد عرب از آن به نظر تعبیر نمی کند و واژه ( رای ) را به کار می برد ولی اگر این دیدن همراه با تمرکز باشد به آن نظر می گوید و هرگاه این دقت در نگریستن به حد 100% ( دقت کنید گفتم 100 % ) برسد آن واژه را به باب افتعال برده و تعبیر به انتظار می کند .

پس منتظر کسی است که تمام حواس خود را به امام زمان علیه آلاف التحیّة و السلام داده باشد یعنی بداند که ایشان همواره او را می بینند و جایگاه او را در  مشاهده می کنند و کلام او را مشاهده می کنند پس به آن ادب حضوری دست می یابد که از آن به انتظار تعبیر می کنند .

مگر در زیارت امام رضا علیه السلام نمی خوانیم :

اشهد انّک ترد سلامی و تسمع کلامی و تشهد مقامی ؛ شهادت می دهم که شما سلام مرا جواب می دهید ،کلامم را می بینید و جایگاه مرا مشاهده می کنید .

پس تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که این نوشتار چه لازمه و نتیجه ای را در پی دارد .

          والسلام علی من التبع الهدی           

و عجل اللهم فی فرج مولانا صاحب الزمان