فرمایش امام باقر علیه السلام :

اذا غضب الله تبارک و تعالی علی خلقه نحّانا عن جوارهم .

 هر وقت خداوند تبارک و تعالی بر خلق خود غضب نماید ما را از کنار ایشان دور می شازد .

پیشینه انتظار

برخی انتظار را یک نوع خیال بافی یا گریز از دامن واقعیت به آغوش تخیّل می پندارند .

اما اگر بخواهیم این مساله را مطرح کنیم باید این ایراد را به تمام مکاتب مادی و الهی و تمام ادیان قبل از اسلام و حتی به اهل تسنن نیز وارد دانست .

چرا که تمامی این مکاتب و ادیان به نوعی با مفهوم انتظار گره خورده اند که بیان جزئیات به درازا می کشد .

انتظار چیست ؟

انتظار چون یک مفهوم فرهنگی است لذا رفتار فرهنگی را طلب دارد .

می دانید که هر آموخته ای یک لازمه ای ( رفتار شایسته هر اعتقاد را لازمه آن می گویند ) دارد خصوصاً در مباحث کلام و کلاً دین یعنی اگر می گوییم خداوند سمیع است و آن را در مبحث کلام ثابت می کنیم لازمه ی آن این است که خداوند سمیع هر لحظه شنوای گفتار ظاهر و باطن ماست .

لذا وقتی مفهوم انتظار را کاملاً روشن کردیم بر هر خواننده ای است که لازمه ی این گفتار را دریافته به آن ملتزم شود .

واژه انتظار از نظر گرفته شده و به معنای مشاهده با تفکر و دقت می باشد ؛ هرگاه ما به چیزی بنگریم و آن نگریستن خالی از هر گونه تمرکز باشد عرب از آن به نظر تعبیر نمی کند و واژه ( رای ) را به کار می برد ولی اگر این دیدن همراه با تمرکز باشد به آن نظر می گوید و هرگاه این دقت در نگریستن به حد 100% ( دقت کنید گفتم 100 % ) برسد آن واژه را به باب افتعال برده و تعبیر به انتظار می کند .

پس منتظر کسی است که تمام حواس خود را به امام زمان علیه آلاف التحیّة و السلام داده باشد یعنی بداند که ایشان همواره او را می بینند و جایگاه او را در  مشاهده می کنند و کلام او را مشاهده می کنند پس به آن ادب حضوری دست می یابد که از آن به انتظار تعبیر می کنند .

مگر در زیارت امام رضا علیه السلام نمی خوانیم :

اشهد انّک ترد سلامی و تسمع کلامی و تشهد مقامی ؛ شهادت می دهم که شما سلام مرا جواب می دهید ،کلامم را می بینید و جایگاه مرا مشاهده می کنید .

پس تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که این نوشتار چه لازمه و نتیجه ای را در پی دارد .

اگر مختصر نوشتم به درخواست دوستانم بود .

        والسلام علی من التبع الهدی           

و عجل اللهم فی فرج مولانا صاحب الزمان